๑๘/๓๔ นิมิตแก้กรรม

ทศพล ตั้งใจ

    ตั้งแต่เด็กจนถึงอายุ ๑๕ ปี ผมอยู่จังหวัดแพร่ พ่อแม่ยากจนต้องหาเช้ากินค่ำ เด็กบ้านส่วนมากจะชอบยิงนกและสัตว์ต่างๆ มาเป็นอาหาร พอผมจบ ป.๖ พ่อแม่ไม่มีเงินส่งเรียนก็ให้ไปเลี้ยงควาย ทุกวันที่ไปเลี้ยงควายจะมีหนังสติ๊กอยู่กาย เจอนกยิงนก เจอหนูยิงหนู แม้กระทั่งไก่ หมา วัว ควาย ยิงหมด โดยไม่คิดว่าสัตว์ทั้งหลายจะเจ็บปวดและรักชีวิตเหมือนคนเราเหมือนกัน เมื่อประมาณอายุได้ ๑๕ ปี ผมได้ไปล่าหมูกับชาวบ้านประมาณ ๘๐-๙๐ คน ในป่าลึกแห่งหนึ่ง ผมไม่ใช่มือปืนแค่เป็นตัวส่งเสียงไล่ให้วิ่งออกมาเพื่อให้มือปืนยิง และก็ได้ผล หมูถูกยิง แล้วก็วิ่งไปตายไกลเกือบกิโลเมตร พอแล่เนื้อเสร็จก็แย่งเนื้อกัน ผมกับพี่เขยได้คนละ ๒ กอง บางคนที่ไม่ได้ก็ไม่พอใจ

    จากนั้นผมมาอยู่กรุงเทพฯ กับพี่สาว มาทำงานทำเครื่องประดับ เริ่มจากเป็นลูกน้องจนเป็นเถ้าแก่ในปัจจุบัน ผมเป็นคนชอบทำบุญ เช่นถวานสังฆทานทุกเดือน พิมพ์หนังสือสวดมนต์แจก ทอดผ้าป่า ทอดกฐิน ฯลฯ

    ปี ๒๕๔๖ ผมได้ไปปฏิบัติกรรมฐานที่วัดอัมพวัน ในวันที่สองหลังจากรับศีล ๘ ผมก็ตั้งหน้าตั้งตาปฏิบัติอย่างจริงจัง ตามที่ครูศิษยาสอนให้ปฏิบัติแบบยุบหนอ-พองหนอ ตามวิธีของหลวงพ่อจรัญ โดยหากมีเวทนาเกิดขึ้นตรงไหน ผมก็จับเวทนาตรงนั้น แล้วก็เอาจิตไปจับบริกรรมว่ารู้หนอ รู้หนอ เรื่อยๆ ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงขึ้นจนผมควบคุมไม่ได้ แต่ใจรู้สึกอยู่ที่ลิ้นปี่เสมอว่ารู้หนอ เจ็บหนอ พอรู้หนอเจ็บหนอไปเรื่อยๆ ความรู้สึกมันก็จี๊ดขึ้นสมอง อาการนี้เป็นเพราะเราได้ทำอะไรกับสัตว์ตัวใดมา มันจะรู้โดยอัตโนมัติ ไม่ว่าจะเป็นหนู นก หมา ไก่ หรือควาย ผมได้ใช้กรรมรวมไปถึงกบ เขียด ปลา และสัตว์เล็กๆทั้งหลายด้วย สำหรับควายนั้นผมไม่ได้ฆ่า เพียงแต่ยิงหนังสติ๊กใส่เท่านั้น ส่วนหมูนั้นผมต้องชดใช้กรรมนานมาก

    ผมขอขอบคุณหลวงพ่อ ตลอดจนถึงแม่ใหญ่ครูศิษยา และครูบาอาจารย์ทั้งหลาย ที่ทำให้ผมได้สำนึกในผลกรรมของการกระทำในอดีตของผม

 

คณะผู้จัดทำ http://www.jarun.org/contact-webmaster.html
หนังสืออิเล็กทรอนิกส์เล่มนี้จัดทำเพื่อเผยแพร่เป็นธรรมทานเพื่ออุทิศส่วนกุศล ให้แก่ บรรพบุรุษ บิดา มารดา ญาติสนิท มิตรสหาย ผู้มีพระคุณ ครูอุปัชฌาย์ อาจารย์ เจ้ากรรมนายเวรทุกภพ ทุกชาติ

กลับหน้าหลัก ›

Advertisements
%d bloggers like this: