๑๘/๓๕ พระเทพสิงหบุราจารย์ (หลงพ่อจรัญ) ที่ข้าพเจ้ารู้จัก (๓)

นายชัยวัฒน์ เกตุปรีชาสวัสดิ์

    ข้าพเจ้าเคยเขียนในบทความตอนที่ ๒ ลงในหนังสือกฎแห่งกรรม-ธรรมปฏิบัติ เล่มที่ ๑๗ ในโอกาสวันคล้ายวันเกิดของหลวงพ่อเจริญอายุครบ ๗๕ ปี วันที่ ๑๕ สิงหาคม ๒๕๔๖

    ในบทความตอนที่ ๒ ดังกล่าวแล้ว ข้าพเจ้าได้กล่าวว่า เมื่อพูดถึงเรื่องพระเครื่อง ขอพูดถึงพระเครื่องที่ระลึก พระเขี้ยวแก้ว พระพุทธเจ้า พิธีวิสาขบูชา พระครูภาวนาวิสุทธิ์ ณ ประเทศลังกา วันที่ ๒๗ พฤษภาคม ๒๕๑๕ เป็นพระเครื่องขนาดฐานกว้าง ๓.๙ ซม. สูงประมาณ ๖.๔ ซม. ราคาที่เช่าหากันที่ประมาณ ๕,๐๐๐ บาทต่อ ๑ องค์ เป็นพระเครื่องที่หลวงพ่อจรัญท่านสร้างขึ้นเองประมาณ ๑๐๘ องค์ ข้าพเจ้ามีโอกาสได้พบที่วัดอัมพวัน ๑ องค์ เจ้าของคิดค่าเช่าบูชาองค์ละ ๗๕๐ บาท ตอนนั้นก่อนที่พระมีราคาเช่าองค์ละ ๕,๐๐๐ บาท ข้าพเจ้าไม่สนใจโดยเห็นว่าเป็นพระเครื่องใหญ่โต ไม่เหมาะที่จะคล้องคอ ต่อมาภายหลังได้ทราบประวัติและการหายากของพระดังกล่าว จึงนึกเสียดายและอยากได้ไว้เคารพบูชา ตอนบ่ายของวันหนึ่ง พ.ศ. ๒๕๔๖ ขณะที่นอนพักผ่อนที่บ้าน จิตใจเร่าร้อนอยากไปสนามพระซึ่งอยู่ห่างจากบ้านประมาณ ๑ กิโลเมตรเศษ ผลที่สุดก็ตัดใจไปเยี่ยมสนาม ปรากฏว่ามีพระเขี้ยวแก้วของหลวงพ่อจรัญอยู่ในแผงพระ ๑ องค์ ข้าพเจ้าได้เช่าบูชาราคา ๓๐๐ บาท ดังปรากฏตามภาพ ซึ่งมีหลงเข้ามาเพียงองค์เดียวตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๒๒ เป็นต้นมาจนถึงปีนี้ เป็นเรื่องที่ยากมาก ซึ่งพระเครื่องจำนวนน้อยจะหลงเข้ามาในสยามพระกรุงเทพมหานคร และดลบันดาลใจให้ผู้อยากได้ ได้มีโอกาสพบเห็นอย่างน่ามหัศจรรย์ และได้เป็นเจ้าของพระในราคาถูกยิ่งอย่างนี้

    เมื่อบทความตอนที่ ๒ ได้พูดถึงพระเขี้ยวแก้ว แต่มิได้กล่าวถึงความจริง ข้าพเจ้าได้คิดเสียด้วยว่าพระของหลวงพ่อจรัญน่าจะอยู่ในสนามพระ เมื่อเดินทางไปถึงสนามพระก็พบพระของหลวงพ่อจรัญทันที ลางสังหรณ์คงจะได้มาจากมารดาของข้าพเจ้า ซึ่งถึงแก่กรรมแล้วเมื่ออายุ ๙๔ ปี เมื่อยังมีชีวิตอยู่มารดาของข้าพเจ้าได้เล่าให้ข้าพเจ้าฟังเสมอ สมัยมารดาของข้าพเจ้าตั้งบ้านเรือนอยู่ที่ตำบลวัดโพธิ์ชนไก่ อำเภอบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี มีหญิงมาเข้าฝันว่า นางเป็นผู้เฝ้ารักษาพระสังกัจจายน์มานานแล้ว ไม่มีโอกาสไปผุดไปเกิดเสียที นางจึงขอให้ไปขุดตรงบริเวณพระปูนที่หัก และมีต้นเถาหางไหลแดงขึ้นแซม ถ้าขุดลึก ๒ วา ก็จะพบ เนื่องจากบริเวณที่ขุดนั้นเป็นป่าวัดร้าง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของผลสงคราม พม่าได้รุกรานประเทศไทยทั่วไปยังเป็นป่า บางแห่งเป็นวัดร้าง เดินไปไม่ระวังจะเตะเกศพระซึ่งฝังดินแล้วโผล่แค่เกศพระเท่านั้น มารดาของข้าพเจ้าไม่กล้าเข้าไป จึงเล่าให้บิดาฟัง บิดาข้าพเจ้าบอกว่าท่านกินมากก็ฝันมาก ไม่เชื่อคำที่มารดาข้าพเจ้าบอก ครั้นตกกลางคืนมารดาข้าพเจ้านอนหลับแล้ว ปรากฎว่าหญิงนั้นก็ได้มาเข้าฝันเช่นเดิมอีก มารดาข้าพเจ้าจึงจุดธูปและบอกกับหญิงนั้นว่า มารดาข้าพเจ้าไม่กล้าไปและได้บอกกับบิดาข้าพเจ้าแล้วก็ไม่เชื่อ ขอให้ไปเข้าฝันบอกกับบิดาข้าพเจ้าเองและในคืนนั้น ปรากฎว่าหญิงนั้นได้ไปเข้าฝันบิดาข้าพเจ้าให้ไปขุดพระสังกัจจายน์ โดยบอกตำแหน่งที่จะไปขุด อยู่บริเวณพระปูนที่หัก และต้นเถาหางไหลแดงขึ้นแซมพอดี เมื่อบิดาข้าพเจ้าตื่นขึ้นก็ลองไปขุดตามที่หญิงผู้นั้นบอก เมื่อเดินทางเข้าวัดร้าง พบพระปูนหักและต้นเถาหางไหลแดงขึ้นแซม จึงผลักพระปูนออก แล้วขุดลงไปลึก ๒ วาก็พบพระสังกัจจายน์ ๑ องค์ ขนาดเท่าไข่เป็ด พระพักตร์ยิ้ม มีดอกพิกุลคล้ายร่วงจากรอยยิ้ม ต่อมาครอบครัวของข้าพเจ้าจะอพยพไปอยู่อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี เรือที่บรรทุกสิ่งของได้เกยตื้นตรงหมู่ ๘ ตำบลไม้ดัด อำเภอบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี คุณยายช้อยซึ่งเป็นคหบดีที่นั่นได้ชวนขึ้นพักที่หมู่ ๘ ตำบลไม้ดัด พอดีมีห้องว่างจึงตกลง และข้าพเจ้าได้ถือกำเนิด ณ บ้านหลังนี้เอง มารดาได้บูชาพระสังกัจจายน์ไว้บนหลังตู้ ซึ่งใส่เสื้อผ้าจำหน่าย เนื่องจากบ้านข้าพเจ้าเป็นร้านค้าชั้นเดียว มารดาข้าพเจ้ามักจะเล่าให้ผู้สนิทชิดชอบฟังประวัติการได้พระสังกัจจายน์มา จนผลที่สุดพระสังกัจจายน์ดังกล่าวได้ถูกคนร้ายลักไปในเวลากลางวัน ในขณะที่ไม่มีคนเฝ้าร้าน มารดาข้าพเจ้าร้องไห้และสาปแช่งคนร้ายที่ลักไป มีหญิงรายหนึ่งเขาหาว่ามารดาข้าพเจ้าสาปแช่งสามีเขา ความจริงสามีเขาไม่ได้เป็นผู้ร้ายลักไปแต่อย่างใด มารดาของข้าพเจ้าบอกหญิงนั้นไปว่าไม่ได้แช่งสามีของเขา แช่งเฉพาะคนที่ลักพระไป และต่อมาสามีของหญิงดังกล่าวปรากฎข่าวลือว่า ได้ร่วมกับพวกเป็นโจรปล้นทรัพย์และถูกตำรวจยิงจนถึงแก่ความตาย สำหรับพระสังกัจจายน์ที่ขโมยไปนั้น ได้นำไปเล่นการพนัน และเสียพนันไป เรื่องพระสังกัจจายน์ที่ได้มาแล้วหายไป มารดาของข้าพเจ้าได้เล่าให้ข้าพเจ้าฟังหลายครั้งก็ตรงกันทุกครั้ง พี่สาวคนโตของข้าพเจ้าปัจจุบันอายุ ๘๐ ปี ซึ่งเป็นเจ้าของโรงสีข้าวมานะเฟื่องฟู อำเภอท่าช้าง จังหวัดสิงห์บุรี ขณะนี้ยังมีชีวิตอยู่ได้เล่าเรื่องการได้พระสังกัจจายน์มาและถูกคนร้ายเอาไปให้ข้าพเจ้าฟัง ซึ่งก็ตรงกันกับคำบอกเล่าของมารดาข้าพเจ้าดังกล่าวแล้วด้วย ทำให้ข้าพเจ้าพยายามเช่าหาพระสังกัจจายน์ ผลที่สุดในระหว่างปี พ.ศ. ๒๕๑๒-๒๕๒๐ ระหว่างที่ข้าพเจ้ารับราชการอยู่ที่จังหวัดนครสวรรค์ ได้เช่าพระสังกัจจายน์ หน้าตักกว้าง ๒ นิ้ว ได้ ๑ องค์ ราคา ๒๕๐ บาท เนื้อทองเหลือง ลงรักลงชาดปิดทอง แต่ชาดละทองได้หลุดหายไปแล้ว คงมองเห็นที่หลงเหลืออยู่เท่านั้น และด้านหลังองค์พระด้านซ้ายมีรอยคล้ายถูกจอบหรือเสียม ๑ แห่ง สำหรับผ้าที่ห่มคลุมเป็นผ้าห่มลายดอกพิกุล ที่หน้าอกขวามีดอกพิกุล ๑ ดอก ที่ใต้หน้าอกซ้ายมีดอกพิกุล ๑ ดอก เป็นพระในยุครัตนโกสินทร์ ดังปรากฏตามภาพ ข้าพเจ้าพยายามเช่าพระสังกัจจายน์ไว้ดังกล่าว อาจจะเป็นองค์เดียวก็ได้ เรื่องดังกล่าวเมื่อไตร่ตรองด้วยเหตุและผลแล้ว ทำให้เชื่อว่าวิญญาณที่เฝ้ารักษาพระนั้นมีอยู่จริง และพระที่จะตกไปอยู่กับผู้ใดนั้นขึ้นอยู่กับจิตของบุคคลจะมีศรัทธากับพระนั้นเพียงใด แต่มารดาของข้าพเจ้าได้บอกข้าพเจ้าไว้ว่า “ลูกเอ๋ย มีพระไว้ห้อยคอเพียง ๑ องค์ก็พอ” มารดาของข้าพเจ้าระหว่างมีชีวิตอยู่มีจิตเคารพศรัทธาหลวงพ่อจรัญเป็นอย่างมาก

    เมื่อระหว่าง พ.ศ. ๒๕๑๘-๒๕๒๐ ซึ่งเป็นระยะเวลาส่วนหนึ่งที่ข้าพเจ้ารับราชการเป็นอัยการที่จังหวัดนครสวรรค์ ภริยาเป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลสวรรค์ ประชารักษ์ หลังเลิกงานและวันเสาร์-อาทิตย์ ได้เปิดคลินิกพิเศษที่อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ อยู่ห่างจากจังหวัดนครสวรรค์ประมาณ ๒๗ กิโลเมตร คืนหนึ่งเวลาประมาณสองทุ่ม ข้าพเจ้าขับรถเปอร์โย ๔๐๔ โดยแพทย์หญิงจิรพร ภริยานั่งด้านหน้ามาด้วย ครั้นถึงบริเวณหน้าศาลเพียงตา ตอนโค้งขึ้นเขาเขียวได้ปรากฎชายคนหนึ่งไม่ใส่เสื้อ ไม่ใส่รองเท้า นอนขวางทางอยู่ ข้าพเจ้าได้ขับรถหักหลบไป แต่ภริยาข้าพเจ้าก็ไม่เห็นเหตุการณ์แต่อย่างใด รุ่งขึ้นข้าพเจ้าพยายามสอบถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ปรากฎว่าไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บมารักษาตัวที่โรงพยาบาล หลังจากวันนั้นมาข้าพเจ้าขับรถผ่านสถานที่นั้นอีกหลายครั้งหลายหน แม้แต่เป็นเวลากลางคืนก็ตามก็ไม่ปรากฎเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นอีก ทั้งนี้ข้าพเจ้าได้กดแตรแสดงความเคารพทุกครั้งที่ขับรถผ่าน โดยจิตสำนึกของข้าพเจ้ามีความเชื่อว่าการขับรถรถผ่านสถานที่เช่นนี้มีศาลเพียงตาอยู่หลายศาล ถ้ามิได้กดแตรแสดงความเคารพแล้ว ก็อาจจะเกิดเหตุการณ์อย่างหนึ่งอย่างใดได้ เช่น ข้าพเจ้าเคยขับรถผ่านสถานที่นี้โดยมิได้กดแตรแสดงความเคารพ มีพลทหารพลขับขี่รถจักรยานยนต์ตัดหน้าเพื่อข้ามไปอีกฟากหนึ่งอย่างกระชั้นชิด ข้าพเจ้าจึงจำใจขับรถลงข้างทางไปจึงไม่ชนรถจักรยานยนต์นั้น และเนื่องจากข้างถนนต่ำกว่าผิวจราจรเพียงเล็กน้อย จึงมิได้เกิดความเสียหายแต่อย่างใด

    มีเหตุการณ์อยู่ครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าได้เหมารถตู้ มีคนนั่งไปในรถประมาณ ๑๒ คน ไปกราบนมัสการหลวงตาโง่นโสรยา วัดเขารวก อำเภอตะพานหิน จังหวัดพิจิตร สมัยนั้นหลวงตาโง่นยังมิได้ละสังขาร ท่านมีความผูกพันกับกรมอัยการมาก โดยเมื่อวันที่ ๑๐ ตุลาคม ๒๕๒๔ ท่านได้รับนิมนต์จากกรมอัยการมาพุทธาภิเศกพระกริ่งอธิบดีกับพระชัยลพระผงอธิบดี ซึ่งข้าพเจ้าริเริ่มสร้างเป็นครั้งแรกที่พระอุโบสถ วัดชัยพฤกษ์มาลา ซึ่งอยู่ที่ธนบุรี ที่เล่าลือกันมากคือท่านนั่งสมาธิเห็นที่ตั้งศาลหลักเมืองพิจิตรโบราณ ซึ่งในขณะนั้นร่องรอยของที่ตั้งศาลหลักเมืองได้สูญหายไปหมดแล้ว และท่านได้นั่งสมาธิเห็นพระฤาษีถูกฝังจมดินอยู่ และได้เชิญมาไว้ที่วัดแล้ว ข้าพเจ้าและคณะยังได้ไปกราบพระฤาษีดังกล่าวด้วย ขากลับรถวิ่งมาถึงเขตชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์ ฝนหยุดตกใหม่ๆ เวลาประมาณหนึ่งทุ่มเศษ เห็นชายคนหนึ่งอายุประมาณ ๔๐ ปีเศษ นอนไม่ไหวติงอยู่บนถนนซีกซ้าย มีรถจักรยานล้มอยู่ซ้ายมือ ได้ถามคนในรถก็ไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ดังกล่าวแต่อย่างใด และข้าพเจ้าไม่ได้หยุดรถช่วยเหลือผู้นั้นแต่อย่างใด

    หลังจากข้าพเจ้าได้ย้ายจากจังหวัดนครสวรรค์ไปดำรงตำแหน่งกองที่ปรึกษากรมอัยการ ภริยาข้าพเจ้ายังคงทำคลินิกที่อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ โดยข้าพเจ้าจะขับรถยนต์ออกจากกรุงเทพวันศุกร์ตอนเย็น และทำคลินิกในวันเสาร์และวันอาทิตย์ จึงกลับกรุงเทพในวันอาทิตย์ ในเที่ยวไปคือวันศุกร์ตอนเย็น ขณะนั้นถนนมืด รถต้องเปิดไฟ เวลาประมาณหนึ่งทุ่มเศษ ข้าพเจ้าเป็นคนขับ ภริยานั่งข้างซ้าย ไปถึงสะพานแห่งหนึ่ง ข้าพเจ้าสังเกตเห็นชายอายุ ๒๐ ปีเศษ แต่งกายด้วยชุดทหารพราน ถูกรถชนเลือดอาบเต็มใบหน้า มือทั้งสองอยู่ในท่าจับพวงมาลัยรถจักรยาน ซึ่งตะแคงอยู่ด้านซ้ายติดกับทางเดินสะพาน ข้าพเจ้าไม่กล้าหยุดช่วยเหลือ เพราะมืดมาก และภริยาข้าพเจ้านั่งอยู่ด้านซ้ายก็ไม่ได้มองเห็นเหตุการณ์แต่อย่างใด

    เมื่อมารับราชการในส่วนกลางแล้ว ข้าพเจ้ามีโอกาสไปต่างประเทศคือ อังกฤษ เยอรมัน สวิตเซอร์แลนด์ อิตาลี สเปน โปรตุเกส ตุรกี ฝรั่งเศส นอร์เวย์ สวีเดน เดนมาร์ก เนเธอร์แลนด์ สหรัฐอเมริกา แคนาดา เวเนซูเอล่า แอฟฟริกาใต้ บราซิล จีน ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ไต้หวัน อินเดีย อินโดนีเซีย มาเลเซีย สิงค์โปร์ ออสเตรเลีย และฮ่องกง บางประเทศไปไม่น้อยกว่า ๓ ครั้ง เช่น อังกฤษ อิตาลี ฝรั่งเศส สหรัฐอเมริกา แคนาดา จีน ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ สิงค์โปร์ ออสเตรเลีย และฮ่องกง ทุกครั้งที่ต้องนำติดตัวไปด้วยคือพระเครื่อง ๑๑ องค์ หนังสือระเบียบปฏิบัติสำหรับผู้ปฏิบัติธรรม และสวดมนต์ทำวัตรเช้า-เย็นของวัดอัมพวัน อำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี และหนังสืออานิสงฆ์ของการสวดพระพุทธคุณของพระราชสุทธิญาณมงคล และบทสวดมนต์ถวายพรพระ ที่เอาหนังสือไปเพื่อให้มีโอกาสได้สวดมนต์ไหว้พระ และข้าพเจ้าได้ใช้ผ้าเช็ดหน้าปูในห้องนอนวางไว้ที่สูง ได้นำพระเครื่องทั้งหมดวางบนผ้าเช็ดหน้ารวมทั้งกระเป๋าสตางค์ และนาฬิกา เวลาฉุกเฉินก็จะหยิบฉวยไม่ผิดพลาด อนึ่งในโอกาสที่ข้าพเจ้าและภริยาผ่านยังประเทศตุรกี ปรากฎว่าประชาชนมีความรู้เรื่องเคลือบแก้วด้วยทองคำ เคลือบแล้วสวยมาก คงทนไม่ลอกง่าย ข้าพเจ้าและภริยาได้ซื้อมา ๒ คู่ คือถ้วยแก้วเคลือบด้วยทองคำ ๒ ใบ กับจานรอง ๒ ใบ และได้ถวายหลวงพ่อจรัญ ๑ คู่ ส่วนอีก ๑ คู่ ข้าพเจ้าและภริยาเก็บรักษาไว้

    เมื่อครั้งไปยังกลุ่มประเทศสแกนดิเนเวียและได้ไปพักที่โรงแรมแห่งหนึ่งในประเทศนอร์เวย์ เป็นห้องนอนสุดท้ายซึ่งเป็นห้องปิดขวางทางเดิน เมื่อเข้าไปในห้องมีโต๊ะสำหรับรีดผ้าซึ่งไม่ได้ใช้ ขณะนั้นหักพับเก็บไว้ติดกับข้างฝาห้องนั้น และผ้าปูโต๊ะรองรีดซึ่งขึงอย่างตึงพร้อมจะรีดได้ทันที และมีเตารีดไฟฟ้าไม่ได้ใช้ ถอดปลั๊กไว้เรียบร้อยวางไว้บนโต๊ะอีกตัวหนึ่งข้างๆโต๊ะสำหรับรีดผ้านั้น นอกจากนี้ตรงบานประตูมีช่องเล็กๆ สำหรับมองออกไปเมื่อเวลามีแขกมากดออดก็สามารถมองเห็นไปจนสุดทาง ข้าพเจ้าและภริยาเมื่อได้อาบน้ำและนำพระที่ติดตัวไปวางไว้บนผ้าเช็ดหน้าปูรองรับพระ และได้สวดมนต์ แล้วก็เข้านอนอ่อนเพลียหลับไป ตกใจตื่นพร้อมกันเมื่อเวลา ๐๒.๐๐ น. เมื่อเสียงดังมากเหมือนคนกางโต๊ะสำหรับรีดผ้าและเตารีดกระทบสิ่งหนึ่งสิ่งใดจึงเกิดเสียงดังปานนั้น ข้าพเจ้าไปเปิดไฟสว่างทั้งห้อง มองไปที่เครื่องรีดผ้า ทุกสิ่งวางไว้เหมือนปกติก่อนนอน มองตรงช่องที่ประตูสำหรับดูแขกก็ไม่ปรากฏว่ามีสิ่งใดผิดปกติ ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบสงัดไปหมด ข้าพเจ้าและภริยาต่างนึกถึงหลวงพ่อจรัญ สวดมนต์และแผ่ส่วนกุศลไปยังผู้ก่อให้เกิดเสียงดัง แล้วนอนต่อไปจนสว่างก็ตื่นตามปกติ ไม่ได้มีสิ่งหนึ่งสิ่งใดรบกวนอีกแต่อย่างใด

    ที่เล่ามาทั้งหมดนี้เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนที่ข้าพเจ้าเส้นเลือดในสมองแตก หลังจากนั้นแล้วภริยาของข้าพเจ้าได้หาโอกาสไปเที่ยวต่างประเทศอีก ปรากฏว่าตั๋วการบินไทยมีโบนัสให้เที่ยวที่คุนหมิง ประเทศจีน ๑ เที่ยวฟรี ภริยาของข้าพเจ้าก็เลยซื้อตั๋วอีก ๑ ที่ จึงสามารถไปด้วยกันได้ และแม้ที่คุนหมิงจะมีภูเขาสูงชันเพียงใด ข้าพเจ้าก็เดินจนสุดทางมาแล้ว มิให้เป็นภาระของผู้ร่วมเดินทางแต่อย่างใด

    หลังจากไปเยี่ยมคุนหมิงแล้ว ข้าพเจ้าและภริยาได้ไปเที่ยวจังหวัดเชียงราย อัยการที่จังหวัดเชียงรายบอกว่า โรงแรมดุสิตไอส์แลนด์รีสอร์ท เป็นโรงแรมท่สวยที่สุด โอ่อ่าที่สุดของเชียงราย มีแม่น้ำกกไหลผ่านโรงแรมนี้ด้วย ข้าพเจ้าและภริยานึกไม่ถึงเลยว่า ครั้งหน้าจะได้มาพักที่โรงแรมนี้ โดยเมื่อวันที่ ๒๗ กันยายน ๒๕๔๖ ภริยาของข้าพเจ้าเดินทางมาราชการที่จังหวัดเชียงรายและเจ้าหน้าที่ได้จองที่พักไว้ให้ โดยจะต้องมาพักที่โรงแรมนี้ ข้าพเจ้าได้ร่วมเดิน ทางมาด้วย ตามกำหนดการวันรุ่งขึ้นจะต้องไปร่วมประชุมที่เชียงตุง ประเทศพม่า นวันนั้นเวลาประมาณ ๑๔.๐๐ น. พรรคพวกซึ่งอยู่จังหวัดเชียงใหม่ได้นำรถยนต์มารอรับที่จังหวัดเชียงราย แล้วได้นำข้าพเจ้าและภริยาข้าพเจ้าไปพักที่โรงแรมดุสิตไอส์แลนด์รีสอร์ท และได้พาเที่ยวข้ามแดนไปท่าขี้เหล็ก ประเทศพม่า ก่อนที่จะข้ามไปนั้น ได้นำอาวุธปืนพกสั้นไปฝากไว้กับตำรวจท้องที่ แล้วจึงขับรถไปท่าขี้เหล็ก ประเทศพม่า ผิดคาดจริงๆ ตลาดช่างเงียบเหงา เพราะระยะนี้ด้านพม่าปิดประเทศหลายครั้งมาก แต่รูปหล่อของบุเรงนอง ซึ่งหล่อด้วยโลหะประมาณขนาด ๒ เท่าครึ่งของพระองค์จริง และสร้างไว้ ณ สนามแห่งหนึ่ง ยังคงยืนมือกุมดาบมองดูมายังฝั่งประเทศไทย หลังจากเที่ยวเสร็จแล้ว จะเดินทางกลับโรงแรม พรรคพวกจะลืมอาวุธปืนที่ฝากตำรวจไว้หรือไม่ก็ตาม ข้าพเจ้าได้เตือนพรรคพวกว่า “อย่าลืมอาวุธปืนที่ฝากไว้นะ” พรรคพวกจึงแวะไปเอาปืนที่สถานีตำรวจนั้น คืนนั้นในห้องนอนของข้าพเจ้ากว่าจะได้นอนก็หลังเที่ยงคืนแล้ว เพราะความประมาทของข้าพเจ้าทำให้มีดโกนหนวดบาดที่นิ้วชี้ซ้าย และเลือดไหลไม่ยอมหยุด ต้องใช้ผ้ากดไว้ประมาณหนึ่งชั่วโมง เลือดจึงหยุดไหล มองที่ลำน้ำกกที่ไหลลงไม่หยุดนิ่ง ทำให้คิดเลยไปว่า เมื่อเส้นโลหิตแตกในสมอง ถ้าไม่ได้หลวงพ่อจรัญช่วย คงไม่มีชีวิตมาเที่ยวถึงวันนี้

    วันที่ ๒๘ กันยายน ๒๕๔๖ จากจังหวัดเชียงรายได้เดินทางกลับโดยรถยนต์ จะมาขึ้นเครื่องบินที่สนามบินจังหวัดเชียงใหม่ พรรคพวกได้พาไปดูร้านของเขาที่จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งอยู่ระหว่างการก่อสร้าง แล้วเสร็จประมาณ ๘๐ เปอร์เซ็นต์ ขนาดบ้านใหญ่โตกว้างขวางมาก เมื่อดูเสร็จแล้ว พรรคพวกจะขับรถไปส่งที่สนามบินเวลาประมาณ ๑๖.๐๐ น. ปรากฎว่ารถเบนซ์ที่พรรคพวกขับมาส่งนั้น หาลูกกุญแจไม่พบ เขาได้ถามลูกชายว่าลูกกุญแจอยู่ที่ลูกหรือเปล่า ลูกว่าไม่ได้อยู่กับเขา ภริยาของพรรคพวกข้าพเจ้าให้ไปค้นหาดูในบ้าน คิดว่าคงจะลืมทิ้งไว้ ในขณะนั้นเอง รู้สึกว่าคล้ายจะมีใครกระซิบบอกข้าพเจ้าให้ไปมองที่พื้นดินด้านท้ายรถเบนซ์ ข้าพเจ้าจึงมองไปก็ได้เห็นลูกกุญแจร่วงหล่นอยู่บนพื้นดิน ห่างจากท้ายรถนั้นประมาณ ๕ วา ข้าพเจ้าได้หยิบลูกกุญแจขึ้น แล้วลูกกุญแจตกอยู่บนพื้นดิน ท้ายรถเบนซ์นี่เอง ภริยาของเขาบอกกับสามีว่ากุญแจอยู่นี่แล้ว พรรคพวกก็ขับรถมาส่งข้าพเจ้าและภริยาข้าพเจ้าที่สนามบิน โดยสารเครื่องบินเข้ากรุงเทพมหานครโดยสวัสดิภาพ

    เรื่องที่กล่าวมาทั้งหมดนี้ อาจเกิดจากการสวดมนต์ภาวนา การเดินจงกรม และนั่งสมาธิตามที่หลวงพ่อจรัญได้เมตตาพร่ำสอน อนึ่ง ข้าพเจ้ายังจำคำพูดของหลวงพ่อตอนหนึ่งว่า “พุทธศาสนิกชนต่างได้มาที่วัดอัมพวันกันเสมอ ล้วนแต่เคยเป็นทหารหาญซึ่งเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมากับหลวงพ่อแต่ชาติก่อน” แต่ผู้ใดจะรู้แจ้งเห็นจริงเพียงใดนั้นขึ้นอยู่กับการปฏิบัติตนของผู้นั้นเอง

 

คณะผู้จัดทำ http://www.jarun.org/contact-webmaster.html
หนังสืออิเล็กทรอนิกส์เล่มนี้จัดทำเพื่อเผยแพร่เป็นธรรมทานเพื่ออุทิศส่วนกุศล ให้แก่ บรรพบุรุษ บิดา มารดา ญาติสนิท มิตรสหาย ผู้มีพระคุณ ครูอุปัชฌาย์ อาจารย์ เจ้ากรรมนายเวรทุกภพ ทุกชาติ

กลับหน้าหลัก ›

Advertisements
%d bloggers like this: